Choroba Leśniowskiego-Crohna – objawy, leczenie, dieta

Choroba Leśniowskiego-Crohna jest jedną z chorób autoimmunologicznych. Objawia się przewlekłym stanem zapalnym przewodu pokarmowego, który może objąć każdy jego odcinek – od jamy ustnej, aż po koniec odbytu. Nieleczona, może prowadzić do groźnej dla zdrowia niedrożności jelit. Postaramy się odpowiedzieć na najważniejsze pytania dotyczące choroby Leśniowskiego-Crohna – jakie są objawy choroby Leśniowskiego-Crohna, jak ją leczyć i jaką stosować dietę u chorych.

Choroba Leśniowskiego-Crohna – objawy

Choroba Leśniowskiego-Crohna występuje przede wszystkim u osób podatnych genetycznie. Powodują ją niekorzystne dla chorych czynniki środowiskowe, immunologiczne i bakteryjne, które w jednym czasie nałożą się na siebie. Stan zapalny wywołany jest przed układ odpornościowy, który atakuje przewód pokarmowy.

1 (1)Źródło: www.crohnforum.pl

Źródło: www.zdrowemiasto.pl

Objawy choroby Leśniowskiego-Crohna są podobne do objawów wrzodziejącego zapalenia jelita grubego oraz choroby Behceta, dlatego często diagnoza lekarska może okazać się początkowo błędna. Dzieli się je na grupy:

  • objawów żołądkowo-jelitowych, do których zalicza się:
    • bóle brzucha,
    • biegunkę,
    • zapalenie okrężnicy,
    • krew w kale,
    • dyskomfort w okolicy odbytu,
  • objawów ogólnoustrojowych, do których zalicza się:
    • niski wzrost chorego,
    • gorączkę,
    • ubytek masy ciała,
    • niedobór składników odżywczych w organizmie,
  • objawów pozajelitowych, do których zalicza się:
    • afty,
    • zapalenie błony naczyniowej oka,
    • zapalenie twardówki,
    • zapalenie stawów,
    • zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa,
    • piodermię zgorzelinową,
    • rumień guzowaty,
    • zakrzepicę żył głębokich,
    • niedokrwistość hemolityczna,
    • osteoporozę,

Źródło: www.crohnforum.pl

Źródło: www.crohnforum.pl

Źródło: www.crohnforum.pl

5Źródło: www.crohnforum.pl

  • objawów neurologicznych, do których zalicza się:
    • drgawki,
    • udar,
    • miopatię,
    • neuropatię obwodową,
    • bóle głowy,
    • depresję.

Dodatkowo, u chorych na chorobę Leśniowskiego-Crohna  często wystąpić może niedożywienie, spowodowane między innymi złym wchłanianiem pokarmów, które już i tak są spożywane w zmniejszonych ilościach. Mało tego, choroba może mieć negatywny wpływ na płodność – zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn. Ponadto, chorujące ciężarne powinny być pod stałą opieką ginekologa i gastroenterologa, ponieważ przyjmowane leki mogą okazać się niebezpieczne dla matki, jak i płodu. Szacuje się, że osoby palące są aż dwukrotnie bardziej narażone na zachorowanie i rozwój choroby Leśniowskiego-Crohna. Zachorowania są zauważalne w niemal takim samym stopniu u obu płci, z lekką przewagą kobiet. Choroba Leśniowskiego-Crohna występuje przede wszystkim u osób w wieku od 15 lat do 25 lat, u osób starszych, a także u dzieci.

Choroba Leśniowskiego-Crohna – leczenie

Chorobę Leśniowskiego-Crohna diagnozuje się zwykle poprzez kolonoskopię, gastroskopię, tomografię komputerową, a nawet medycynę nuklearną. Leczenie opiera się przede wszystkim na minimalizacji objawów choroby, utrzymywaniu jej remisji oraz zapobieganiu jej nawrotom. Niestety, do tej pory nie znaleziono skutecznego sposobu na całkowite jej wyleczenie. Chorobę Leśniowskiego-Crohna można jedynie zaleczyć, łagodząc jej objawy. Dobra wiadomość jest taka, że na szczęście tylko jeden na pięciu chorych wymaga corocznej hospitalizacji. Zła natomiast – że z obserwacji wynika, iż aż połowa osób chorujących na chorobę Leśniowskiego-Crohna w przeciągu dziesięciu lat od rozpoznania choroby, będzie wymagała operowania przez chirurga.

Źródło: www.crohnforum.pl

Źródło: www.crohnforum.pl

Celem leczenia w tym przypadku nie jest całkowite wyeliminowanie choroby – ponieważ, póki co, nie ma na to sposobu – ale osiągnięcie oraz utrzymanie remisji. Zaleczanie choroby Leśniowskiego-Crohna polega przede wszystkim na tym, że poprzez testowanie różnego rodzaju leków, dobiera się taki środek, który pozwoli w znacznym stopniu kontrolować stan zapalny, będący najważniejszym objawem choroby. Chorym podaje się najczęściej:

  • antybiotyki, takie, jak np. metronidazol czy cyprofloksacyna,
  • aminosalicylany (5-ASA),
  • kortykosteroidy,
  • modyfikatory immunologiczne (immunomodulatory),
  • leki biologiczne.

W niektórych przypadkach choroby Leśniowskiego-Crohna swoje zastosowanie odnajduje również medycyna alternatywna, opierająca swoją teorię na podawaniu choremu probiotyków, kwasów omega-3, suplementów odżywczych oraz suplementów ziołowych. Warto jednak pamiętać, że jest to wyłącznie leczenie uzupełniające i że chory powinien i tak przyjmować leki. W przypadku poważnych komplikacji, takich, jak przetoki czy wrzody oraz w przypadku, gdy leczenie farmakologiczne nie daje żadnych rezultatów, lekarze podejmują się u borykających się z chorobą Leśniowskiego-Crohna leczenia chirurgicznego. Jednak niestety, nawroty choroby po zabiegu są bardzo częste, więc i ingerencja chirurga nie daje szans na całkowite wyleczenie.


Choroba Leśniowskiego-Crohna – dieta

Choć na dzień dzisiejszy nie odkryto skutecznych leków ani zabiegów chirurgicznych, dzięki którym można raz na zawsze pożegnać się z chorobą Leśniowskiego-Crohna, jej objawy złagodzić może odpowiednio dobrana dieta. Przede wszystkim chorzy powinni trzymać się 5-6 regularnych posiłków dziennie, które łącznie dostarczą im ok. 2500-3000 kcal. Ilość spożywanego białka powinna wynosić ok. 100-120 g, a ilość spożywanego tłuszczu nie powinna przekraczać 70 g. Wskazana jest eliminacja ostrych przypraw (chilli, curry, papryka, pieprz) oraz dodatków w postaci musztardy czy octu. Dieta w chorobie Leśniowskiego-Crohna powinna być łagodna i lekkostrawna, a także – w miarę możliwości – pozbawiona konserwantów, laktozy oraz cukru. Słodycze, fast foody, alkohol. Chorym zaleca się spożywanie jak najmniejszej ilości błonnika i laktozy. Osoby borykające się z chorobą Leśniowskiego-Crohna powinny spożywać przede wszystkim:

  • białe pieczywo, zamiast ciemnego,
  • jaja gotowane, zamiast smażonych,
  • chude mięsa, takie, jak: drób, cielęcina, królik czy chuda wołowina,
  • chude ryby, takie, jak: dorsz, sandacz, szczupak, leszcz czy sola,
  • tłuszcze w postaci masła, miękkiej margaryny, olejów – słonecznikowego bądź sojowego,
  • warzywa bogate w witaminę C i beta-karoten (m.in. pomidory, ziemniaki, kalafior, marchew, dynia, sałata, szpinak),
  • owoce, takie, jak: brzoskwinie, morele, jabłka, truskawki, maliny, porzeczki, banany czy melony,
  • lody, galaretki, orzechy, czekolady, ciasta bez owoców,
  • łagodne przyprawy, takie, jak: wanilia, kminek, sól, kwasek cytrynowy, koperek, pietruszka zielona.

Zaleca się gotowanie, gotowanie na parze, duszenie, pieczenie w folii aluminiowej lub pergaminie, miksowanie i przecieranie posiłków oraz unikanie spożywania surowych, smażonych, odsmażanych i pieczonych w sposób tradycyjny. W stadium zaostrzonym choroby Leśniowskiego-Crohna, stosować powinno się natomiast wyłącznie dietę płynną, z której w całości wyeliminowany jest błonnik. Nie można jednak robić tego dłużej niż 3 dni. Wówczas chory powinien spożywać gorzkie herbaty, rozcieńczone przeciery oraz gorzkie kisiele owocowe. Stopniowo rozszerza się dietę o kaszki pszenne, kleiki ryżowe i rozmoczone suchary, aż wreszcie chory może wrócić do żywienia sprzed zaostrzenia dolegliwości.

Wbrew pozorom, z chorobą Leśniowskiego-Crohna da się normalnie żyć. Wystarczy przestrzegać wspomnianych zasad, przyjmować leki i regularnie zgłaszać się na kontrolę lekarską.