Leczenie w domu

dome

Składniki pokarmowe: aminokwasy, węglowodany, tłuszcze, elektrolity, pierwiastki śladowe, witaminy i wod podawane są w postaci zmieszanych ze sobą roztworów - mieszanin odżywczych.

Podaje się je przez specjalne cewniki żylne, które wszczepia się do dużych żył prowadzących krew bezpośrednio do serca (centralne żywienie pozajelitowe) lub przez kaniule wprowadzane do cieńszych żył obwodowych znajdujących się, np. na kończynach górnych (obwodowe żywienie pozajelitowe).

Na czym polega żywienie pozajelitowe w domu?

Żywienie pozajelitowe w warunkach domowych jest  możliwe po  zakończeniu leczenia szpitalnego, przygotowaniu chorego do żywienia pozajelitowego w domu (odbywa się to w szpitalu) oraz przeszkoleniu osoby chorej lub jej opiekunów w zakresie wszystkich czynności niezbędnych do prowadzenia tego typu żywienia. Jest to między innymi: sporządzania mieszanin z substancji do żywienia pozajelitowego oraz posługiwania się cewnikiem żylnym. W szkoleniu tym kładzie się nacisk na jałowość wszystkich czynności służących przygotowaniu i przetoczeniu składników odżywczych, dokładność i ścisłą współpracę z zespołem leczącym.

Żywienie pozajelitowe w domu stanowi kontynuację leczenia żywieniowego w szpitalu i w takim przypadku przygotowanie do niego musi się odbywać w warunkach szpitalnych.

Przygotowanie do żywienia pozajelitowego w domu powinno obejmować:

  • opracowanie planu leczenia
  • założenie odpowiedniego dostępu do układu żylnego
  • rehabilitację żywieniową i ruchową
  • szkolenie pacjenta lub opiekuna
  • w zależności od wskazań niezbędne, indywidualnie zlecone postępowanie diagnostyczne, niezbędne dla bezpiecznego leczenia w domu
  • przygotowanie dokumentacji i wypisanie do domu

Sposoby prowadzenia żywienia pozajelitowego w domu

Sprzęt do dostępu żylnego oraz metoda podawania są tak przygotowane, aby umożliwiały bezpieczne i skuteczne, długotrwałe stosowanie w warunkach domowych

Pamiętaj, że założenie urządzenia do dostępu żylnego powinien wykonać lub nadzorować lekarz posiadający wystarczające doświadczenie.

  • cewnik tunelizowany (najcześciej typu Broviac) lub port do długotrwałych wlewów dożylnych, wprowadzanych do żyły głównej przez żyły szyjne, żyłę podobojczykową, żyłę udową (bardzo rzadko) lub przez operacyjne odsłonięcie innego naczynia zakłada lekarz w warunkach bloku operacyjnego
  • cewnik do żyły głównej przez żyłę obwodową wprowadza lekarz
  • wprowadzenie cewnika do naczynia żylnego odbywa się w sposób aseptyczny (jałowy) z zachowaniem wszystkich zasad opisanych w standardzie zakładania  dostępu żylnego

Jeśli któryś z powyższych kroków nie jest dla Ciebie zrozumiały, bądź też z niezależnych powodów został pominięty, zgłoś się do lekarza prowadzącego w celu wyjaśnienia wątpliwości. W ramach szkolenia powinieneś otrzymać również odpowiednie materiały szkoleniowe w formie pisemnej. Podczas trwania leczenia będą prowadzone okresowe kontrole prawidłowości postępowania w zakresie leczenia. W razie potrzeby jest możliwe przeprowadzenie ponownego szkolenia. Jeśli masz dodatkowe pytania, nie wahaj się i zgłoś się do Twojego lekarza prowadzącego.

Do góry