Mieszaninę odżywczą pozajelitową można podać choremu tylko dożylnie. Polega to na przetoczeniu składników odżywczych bezpośrednio do układu krwionośnego – z pominięciem przewodu pokarmowego. W oddziałach szpitalnych pacjenci otrzymują żywienie pozajelitowe do żył obwodowych (zwykle przedramienia, ręki) przez obwodowe kaniule wprowadzane dalej (prowadzące do cieńszych żył obwodowych znajdujących się np. na kończynach górnych), wtedy, gdy planowane jest krótkotrwałe ŻP, a worek żywieniowy ma taki skład (niską osmolarność), że może być podawany do żył obwodowych. Wszystko to umożliwia przyswojenie przez pacjenta niezbędnych do życia składników odżywczych.
Większość chorych hospitalizowanych otrzymuje żywienie pozajelitowe do żył centralnych przez centralne cewniki naczyniowe (potocznie nazywane głębokimi wkłuciami). Ważna uwaga: owe cewniki, służące do wprowadzenia żywienia pozajelitowego oraz podawania leków absolutnie nie mogą być stosowane do pobierania krwi chorującego.
W domowym żywieniu pozajelitowym, długich żywieniach szpitalnych do podaży mieszaniny odżywczej wykorzystywane są wkłucia tunelizowane typu Broviac, PICC. Rzadziej mieszaninę odżywczą podaje się przez porty naczyniowe. Kluczowym elementem, jeśli chodzi o tego rodzaju żywienie, zarówno w warunkach domowych, jak i w warunkach szpitalnych jest wykonanie czynności niezbędnych zapewniających sterylność całego procesu (nie wspominając o umiejętności sporządzania mieszanin żywieniowych oraz posługiwania się cewnikiem żylnym – w przypadku tego ostatniego, aby uniknąć powikłań zakrzepowych, po każdym użyciu cewnika powinno wypełnić się go środkiem przeciwkrzepliwym). Żywienie pozajelitowe dzieli się na dwa rodzaje, ze względu na formę jego podaży: obwodowe żywienie pozajelitowe (jego ograniczenia to: osmolarność, objętość płynów, czas trwania żywienia, kaliber naczyń, wenflony) oraz centralne żywienie pozajelitowe (realizowane poprzez specjalne cewniki żylne oraz porty podskórne).
Nie wszyscy pacjenci otrzymają żywienie pozajelitowe. Część będzie kwalifikowana do innych metod wsparcia żywieniowego, część ma przeciwwskazania do żywienia pozajelitowego. Na pewno w sytuacji, kiedy klasyczne żywienie z udziałem przewodu pokarmowego jest całkowicie niemożliwe, wtedy (zawsze po obowiązkowej konsultacji z lekarzem prowadzącym) pomocy można szukać w domowym żywieniu pozajelitowym.
Nie, żywienie pozajelitowe jest złożoną procedurą medyczną, która wymaga nie tylko wyboru metody żywienia, rodzaju mieszanin odżywczych oraz przeprowadzenia czynności umożliwiających dostęp naczyniowy do żywienia pozajelitowego.
Pamiętajmy, że ŻP to ingerencja w metabolizm pacjenta. Rozpoczynając leczenie pozajelitowe lekarz kieruje się:
Analizując stan chorego, wyniki badań, zapotrzebowanie odżywcze lekarz stara się przygotować pacjenta do rozpoczęcia leczenia żywieniowego.
Podanie żywienia pozajelitowego choremu niestabilnemu metabolicznie może spowodować groźne dla życia i zdrowia powikłania.
W trakcie przygotowania do żywienia pozajelitowego wyrównywane są wszystkie zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej, gospodarki kwasowo-zasadowej, glukoza a także niedobory witamin, szczególnie tiaminy (witaminy B1).
Aby móc przeprowadzić żywienie pozajelitowe, chory musi mieć co najmniej:
Dopiero po odpowiednim przygotowaniu lekarz rozpoczyna żywienie pozajelitowe. Przygotowanie to trwa zwykle kilka dni. To krótki czas, w którym chory jest leczony, obserwowany, ma zakładany dostęp do żywienia.
W skrajnych przypadkach przygotowanie do leczenia żywieniowego może być znacznie dłuższe.
Serwis zywieniemaznaczenie.pl ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Zamieszczone tu materiały w żadnej mierze nie zastępują profesjonalnej porady medycznej. Przed zastosowaniem się do treści medycznych znajdujących się w serwisie należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą.
Zapisz się na newsletter Żywienie ma znaczenie i dowiaduj się o nowościach w naszym serwisie jako pierwszy.
Nie musisz wychodzić z domu, zamów nasze produkty z wygodną dostawą pod same drzwi.
